|
ភ្នំពេញ ជីវិតពឹងផ្អែកលើគំនរសំរាម
Posted: 1st September 2006
ទិដ្ឋភាពអំពីជីវិតលើគំនរសំរាម
|
ភ្នំពេញ (C.S.C)៖ ក្នុងមួយថ្ងៃយ៉ាងហោចណាស់ មានឡានចេញចូលទីនោះប្រមាណជា ២០០គ្រប់ពេលវេលា។ ឡានទាំងនោះមិនមែនជាឡាន ដឹកទំនិញធ្វើជំនួញធំ ឬដឹកអ្នកដំណើរនោះទេ តែវាជាឡានដឹកសំរាមទៅវិញ។ ស្រមោលផ្សែងហ៊ុយព្រាងៗចេញពីលើភ្នំរួមផ្សំនិងក្លិនស្អុយអសោចហោះហើរពាសពេញបរិវេណដីប្រមាណជា២ គីឡូម៉ែត្រ ព័ទ្ធជុំវិញគំនរសំរាមពណ៌ខ្មៅយ៉ាងធំល្វឹងល្វើយ។ សូរសំលេងហ៊ោកញ្ជ្រៀវខ្ញៀវខ្ញា លាយឡំជាមួយសំណើចសើចក្អាកក្អាយ ប្រកបដោយភាពសប្បាយរីករាយ ហាក់ដូចជាគ្មានគិតព្រួយបារម្ភពីអ្វីដែលនៅជុំវិញរូបពួកគេឡើយ។ តូបតូចៗជាច្រើន ដែលគ្របដណ្ដប់ដោយតង់ពណ៌ខៀវស្លេក កន្ទេលរហែក និងក្រដាស់ចាស់ៗ ខ្លះមានជញ្ជាំងគ្រប់គ្រាន់ ខ្លះមានតែដំបូល ដែលធ្វើឲ្យគ្រាន់តែលេចចេញជារូបរាងសំរាប់បិទបាំងពីកំដៅថ្ងៃ និងភ្លៀងផ្គរតែប៉ុណ្ណោះ ។ អង្គុយនៅលើសំរាមទ្រាប់ដោយកំទេចក្រដាស់នៅពីក្រោម អ្នកស្រី ភុន ង៉ែត បានចំណាយពេលនៅលើភ្នំសំរាម ដែល មនុស្សភាគច្រើនមិនដែលបានស្គាល់ ហើយក៏គ្មានបំណងចង់ស្គាល់ផងដែរនោះ អស់រយះពេលជាង៩ឆ្នាំ មកហើយ។ អ្នកស្រីង៉ែតបានឲ្យដឹងថា "សមាជិកគ្រួសាររបស់ខ្ញុំទាំងអស់៨នាក់ត្រូវមកចាប់អាជីពលើមុខរបររើសអេតចាយនេះ មានតែកូនម្នាក់គត់ដែលមានសំណាងបានរៀន"។ ក្នុងសភាពទំលាក់ទឹកមុខ ហើយងើបទៅអង្គុយនៅក្បែរខ្ទមធ្វើពីក្រណាត់តង់ចាស់ៗ។ ភុនង៉ែត ដែលជាស្ត្រីមេម៉ាយផងនោះបានបន្តសំដីរបស់គាត់ទៀតថា ការដែលគាត់សំរេចមករកស៊ីនៅទីនេះក៏ ដោយសារតែគ្មានការងារអ្វីធ្វើ ហើយមុ ខរបរដែលគាត់ធ្វើពីមុននោះចេះតែខាតដើម។ ចំណែកមុខរបរប្រភេទនេះគឺជាមុខរបរគ្មា នដើមតែអាចរកចំណូលបានអាចផ្គត់ផ្គង់ក្រុមគ្រួសាររបស់គាត់បាន ប៉ុន្តែបានដោយក្តីវេទនាបំផុត។ក្នុងមួយថ្ងៃអ្នកប្រកបរបររើសអេតចាយនៅលើភ្នំសំរាម នេះអាចរកចំណូលបានជាមធ្យមពី ៨០០០-១០០០០ រៀល។
នៅទីនេះបើប្រៀបធៀបជាមួយនឹងទីក្រុងវាហាក់បីដូចជាឋានសួគ៌ និងឋាននរគ។ ប៉ុន្តែសំរាប់មនុស្សដែលគ្មានការងារធ្វើ គ្មានជំរើសក្នុងការរកការងារផ្សេងកន្លែងនេះប្រែជាទីស្ថានមួយដ៏សំខាន់សំរាប់ជីវិត និងអនាគតរបស់ពួកគេ។ នៅជុំវិញ ខ្លួនមានតំរៀបការ៉ុងធំៗពី ៤-៥ ការ៉ុងដែលកំពុងតែចំហរមាត់រង់ចាំការដាក់សំរាមអេតចាយចូល អ្នកស្រី សោម សឿន អាយុ ៤៩ឆ្នាំ ស៊ុំទៅនឹងការងារ និងក្លិននៅទីនេះរយៈពេល ៣ ឆ្នាំមកហើយបាននិយាយថា គាត់មិនមានគំនិតក្នុងការផ្លាស់ប្តូរ ការងារថ្មីនោះទេ។ ប្រសិនបើនៅមានគំនរសំរាមនេះទៀត គាត់នឹងនៅធ្វើជាមួយវាជារៀងរហូត ព្រោះមុខរបរនេះមិនសូវ ជាលំបាកសំរាប់គាត់ដែរ ម្យ៉ាងទៀតវាមិនចំណាយដើមទុនដូចការងារផ្សេងទៀតផង។
លោកស្វាយ លន អ្នកគ្រប់គ្រងនៅតំបន់សំរាមស្ទឹងមានជ័យបានមានប្រសាសន៍ឲ្យដឹងថា ៖"អ្នករើសសំរាមគឺក្នុងនាមជាអ្នក ខ្វះខាត ហើយបញ្ហាសំខាន់បំផុតការខ្វះខាតរបស់មនុ ស្សរើសសំរាម គឺការខ្វះលុយតែប៉ុណ្ណោះ "។មិនគ្រាន់តែព្រួយបារម្ភចំពោះបញ្ហាជីវភាពប៉ុ ណ្ណោះទេ អ្នកស្រី ភុន ង៉ែត មានការព្រួយបារម្ភចំពោះបញ្ហាសុខភាពរបស់គាត់ផងដែរ។ យកដែកថ្ពាក់ជ័រដែលនៅមិនឆ្ងាយប៉ុន្មានពីកន្លែងអង្គុយមកដាក់ក្នុងការ៉ុងដែលបញ្ឈរនៅក្បែរខ្លួនដោយ ឆ្លៀតបន្តសំដីឲ្យដឹងទៀតថា គាត់មានការព្រួយបារម្ភចំពោះបញ្ហាសុខភាពរបស់គាត់ដែរ ប៉ុន្តែទោះបីជាគាត់ខ្វាយខ្វល់ក៏ ប៉ុណ្ណឹងមិនខ្វាយខ្វល់ក៏ប៉ុណ្ណឹងដែរ។ មកដល់ត្រង់ចំនុចនេះ ភុន ង៉ែតតំឡើងសំលេងខ្លាំងៗថា "មិនរកក៏ងាប់រកសំរាមក៏ងាប់ ដូចនេះប ណ្ដោយទៅតាមដំណើររបស់វាទៅចុះ"។ ឈរនៅក្បែរនោះដែរលោកប៊ុន ម៉ៅ អាយុ ២៥ ឆ្នាំ ធ្វើការជាមួយសំរាម តាំងពីឆ្នាំ ១៩៩១ មានការព្រួយបារម្ភដូចគ្នានឹង ភុន ង៉ែតដែរថា ការប្រកបការងារនៅទីនេះមានការជួបផលលំបាកតាំងពី ដើមមកហើយទាំងបញ្ហាបរិស្ថាន និងសុខភាព។ លោកបន្តថា ការប្រកបការងារនៅទីនេះ គាត់អាចផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពរបស់ គ្រួសារគាត់បាន ប៉ុន្តែបានបន្តិចបន្តួចតែប៉ុណ្ណោះមិនសំបូរហូរហៀដូចគេនោះទេ។ ទោះបីជាការងារនេះគាត់ធ្វើយូរហើយ ក៏ដោយ ប៉ុន្តែគាត់នៅមានបំណងមួយថា ប្រសិនបើមានការងារផ្សេងដែលប្រសើរជាងនេះ ហើយគាត់អាចធ្វើបាននោះ គាត់នឹងចាប់យកការងារថ្មីវិញប៉ុន្តែបើគ្មានការងារថ្មីទេ គាត់នៅតែប្រកបការងារនេះរហូត។ ក្នុង១ថ្ងៃ ប៊ុន ម៉ៅអាចរកចំណូលបានពី៧០០០-១២០០០ រៀល ដោយអាស្រ័យលើឡានតិចឬច្រើន។
លោកម៉ិច សុខា ប្រធានអង្គការមណ្ឌលកុមារដើម្បីសុភមង្គល (CCH) ជាអង្គការមួយដែលផ្តល់កន្លែងស្នាក់នៅ អាហារ ការថែទាំសុខភាព ចំណេះដឹង និងវិជ្ជាជីវៈផ្សេងៗទៀតជាច្រើន។ លោកបានមានប្រសាសន៍ឲ្យដឹងថា ក្មេងៗទាំងនោះបើ គ្មានការជួយពីអង្គការផ្សេងៗពួកគេនឹងជួបការលំបាកខ្លាំងដោយសារពួកគេអត់មានអ្វីសោះ។ លោកបន្តថា ខ្លះមិនបានទៅ រៀន ខ្លះគ្មានអាហារបរិភោគ គ្មានការថែទាំសុខភាពនិងការអប់រំ ដែលទាំងនេះជាបញ្ហាសំខាន់បំផុត។
អ្នកស្រី ភុន ង៉ែត ហាក់ដូចជានៅមានទុក្ខកង្វល់ជាច្រើននៅក្នុងចិត្តដោយគ្មាននរណាអាចដឹងបាន។ រំពេចនោះគាត់បញ្ចេញសំលេងដោយសង្ឃឹមជានិច្ចថា៖ "ចំពោះអនាគតរបស់កូនខ្ញុំ ខ្ញុំមានការព្រួយបារម្ភចំពោះពួកគេខ្លាំងណាស់ តែខ្ញុំគ្មានសមត្ថភាពផ្តល់អនាគតដល់ពួកគេឲ្យបានល្អទេ"។ ស្ត្រីវ័យ ៤៥ ឆ្នាំរូបនេះបាន បន្ថែមថា គាត់មិនឲ្យកូនរបស់គាត់ប្រកបការងារនេះដូចគាត់បានឡើយ ព្រោះអនាគតពួកគេនៅវែងឆ្ងាយតទៅទៀត តែ គាត់មិនដឹងថា នឹងត្រូវធ្វើយ៉ាងណានោះទេ។
លោក ម៉ិច សុខាមានការព្រួយបារម្ភចំពោះបញ្ហាអនាគតរបស់ក្មេងៗដែលធ្វើការនៅទីនោះ ក៏ដូចជាក្មេងៗអនាថាដែលមិន បានទទួលការអប់រំជាច្រើនទៀតដែរ។ លោកបានឲ្យដឹងថា បញ្ហាទាំងនេះធ្វើឲ្យមានការប៉ះពាល់ដល់ប្រទេសជាតិជាច្រើន ដូចជា បញ្ហាហឹង្សា អសន្តិសុខក្នុងសង្គមជាដើមដូចជា ពួកគេគ្មានការងារធើ្វចេះតែដើរលួច ឆក់ ប្លន់ ហិតកាវ ជក់គ្រឿង ញៀន បង្កើតក្រុមបងតូចបងធំ ដែលទាំងនេះជាបញ្ហាអាចនឹងកើតមាននៅក្នុងសង្គមកម្ពុជា។ ចំណុចមួយទៀត ភាពក្រីក្រ កាន់តែកើតមានឡើង ដែលបញ្ហានេះហើយធ្វើឲ្យសង្គមជួបនឹងវិបត្តិយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ។"ប្រសិនបើកន្លែងនោះត្រូវបានរុះរើ ឬផ្លាស់ប្តូរ ខ្ញុំគិតថា ពួកគេនឹងទៅរកកន្លែងផ្សេង។ មានន័យថា ពួកគេនឹងទៅរស់ នៅតាមចិញ្ចើមថ្នល់ តាមសំណង់អនាធិបតេយ្យ ព្រោះពួកគេភាគច្រើនជាអ្នកអត់ដី"នេះជាសំដីព្រួយបារម្ភរបស់លោក ម៉ិច សុខា។
អ្នក ស្រី រ៉ូស៖ "ខ្ញុំគិតថាក្នុងជីវិត ទោះបីមានទុក្ខលំបាកយ៉ាងណាក៏យើងនៅតែមានសង្ឃឹម " បងស្រីរ៉ូសមកពីប្រទេសហុងកុង ជាអ្នកសំរបសំរួលក្នុងក្រុមសន្តវិនសេនដឺប៉ូល និងជាជំនួយការសំរាប់ព្រះសហគមន៏កំពង់ចាមរៀបចំកម្មវិធីផ្សេងៗជាមួយក្រុមយុវជន-នារីបានមានប្រសាសន៍ឲ្យដឹងទាក់ទង នឹងសកម្មភាពជួយដល់ក្មេងៗអនា ថា និងក្មេងៗរើសសំរាមថាៈសព្វថ្ងៃយើងឃើញនៅជុំវិញក្រុង កំពង់ចាមមានក្មេងៗរើសសំរាម ក្មេងអនាថាជាច្រើនកំពុងប្រកបការងារ របស់ខ្លួន ដោយមិនបានគិតពីការសិក្សា ឬអនាគតវែងឆ្ងាយរបស់ពួកគេឡើយ ដោយធ្វើយ៉ាងណាឲ្យតែអាច ចិញ្ចឹមជីវិតរបស់គេ និងជួយគ្រួសារបានមួយគ្រាៗប៉ុណ្ណោះ។ ក្មេងៗទាំងនោះមានសុខភាពមិនល្អ មិនបានចូលសាលារៀន និងខ្វះអាហារ ឧបត្ថម្ភជាដើម។ ដូច្នេះយើងក៏ជួយឲ្យពួកគេទៅរៀន និងចង់បង្ហាញសេចក្តីស្រលាញ់ដល់គេដែរ។
ព្រះសហគមន៍កំពង់ចាម រៀងរាល់ថ្ងៃអាទិត្យក្រុមវិនសេនដឺប៉ូល ណែនាំក្មេងៗទាំងនោះពីសុខភាព ការធ្វើអនាម័យខ្លួន ប្រាណ នាំលេងកំសាន្ត ធ្វើបបរគ្រឿងសំរាប់ទាំងក្មេងតូចៗ និងក្មេងធំៗ ជួយឲ្យមានសំលៀកបំពាក់ សំភារៈសិក្សាផ្សេងៗ និងតាមដានការសិក្សាគេផងដែរ។
នៅក្នុងព្រះគម្ពីរមានសរសេរថាៈ "មនុស្សជាមិនត្រូវការគ្រូពេទ្យទេ មានតែអ្នកឈឺទេដែលត្រូវការគ្រូពេទ្យ។"នៅពេល មានបងប្អូនជួបទុក្ខលំបាក គាត់ត្រូវការឲ្យមានអ្នកជួយគាត់ សួរសុខទុក្ខគាត់ ទោះបីមានទុក្ខលំបាក យ៉ាងណាក៏នៅមាន បងប្អូនខ្លះស្រលាញ់គេ សួរសុខទុក្ខគេដែរ ដើម្បីចែកបទពិសោធន៍ឲ្យគ្នាទៅវិញទៅមក។ ខ្ញុំគិតថាក្នុងជីវិតទោះបីមាន ទុក្ខលំបាកយ៉ាងណាក៏យើងនៅតែមានសង្ឃឹម។ក្នុងព្រះគម្ពីរក៏មានចែងទៀតថា៖ "សូមបងប្អូនកុំ យកចិត្តទុកដាក់នឹងទ្រព្យសម្បត្តិនៅលើលោកីយ៍នេះ យើងធ្វើយ៉ាងណា ដើម្បីសន្សំទ្រព្យសម្បត្តិនៅស្ថានបរមសុខវិញ"។ ហេតុនេះក្នុងជីវិតយើងត្រូវធ្វើឲ្យគាប់ព្រះហរទ័យ ព្រះជាម្ចាស់ ដូចជា បង្ហាញសេចក្តីស្រលាញ់ដល់អ្នកក្រីក្រ ទៅសួរសុខទុក្ខគេ ធ្វើដូច្នេះមានន័យថា យើងកំពុង ប្រមូលទ្រព្យសម្បត្តិដាក់ស្ថាន បរមសុខ។ ព្រះជាម្ចាស់ឲ្យយើងស្រលា ញ់ព្រះអង្គ និងស្រលាញ់បងប្អូនឯទៀត ពិសេសបងប្អូនកំពុងជួបទុក្ខលំបាក អ្នក ក្រីក្រ និងអ្នកជំងឺនៅមន្ទីរពេទ្យជាដើម។រហូតដល់ឥលូវនេះ យើងបានកំពុងទាក់ទងជាមួយពួកគេ ប្រហែលជាងមួយឆ្នាំហើយ យើងដូចជាមិត្តសំលាញ់ និងគ្នា ពេលជួបគ្នាគេតែងតែសួរសុខទុក្ខយើង ពេលយើងទៅចែកបបរ គេទទួលស្វាគមន៍យើង ដូចេ្នះខ្ញុំស្មានថា យ៉ាងតិចក្នុង ជីវិតគេគិតថាមានបងៗ ចាប់អារម្មណ៍សួរសុខទុក្ខគេ និង គេនៅចាំថាយើងមានពេលវេលា សប្បាយជាមួយគ្នាដែរ។
|
News #323